کسانی تصور می کنند همین که شیعه هستند  و ائمه اثنا عشر را دوست دارند  اگر گناهی نیز مرتکب شوند مشمول شفاعت اهل بیت (ع) قرار می گیرند،آنها چنین می پندارند که اگر برفرض در روضه امام حسین (ع) شرکت کنند  و خود را شبیه به گریه کنندگان قرار دهند  با توجه به روایت «مَن بَکي  أو آبکی  أو تَباکی لِلحُسَین وَجَبَت لَهُ الجَنّة » همه گناهانشان آمرزیده می شود .اگر کسی با این دید به روایت نگاه کند  از یک طرف باعث می شود دیگر هیچ ابایی از گناه کردن نداشته باشد  و از سویی  چنین فردی نسبت به کسانی که  امامت ائمه معصومین (ع) را قبول ندارند ،بیش از حد بد بین شود.بدون شک از نظر قرآن کریمفعمل بدون ایمان ارزشی ندارد.اگر کسی خدا ،روز قیامت،پیامبر اسلام (ص) و ائمه معصومین(ع) را قبول نداشته باشد هر کار خوبی هم که انجام دهد باعث سعادت آخرتش نمی شود.اصولاً کسی که اعتقادی به بهشت و جهنم  وروز قیامت ندارد چگونه می خواهد به بهشت برود؟!کسی که از روی عمد حقیقتی را انکار کند و با این که می فهمد یا می تواند بفهمد ،کوتاهی کند ،هر کار خوبی هم که انجام دهد ،موجب سعادت اخرویش نمی شود.البته ممکن است خداوند در دنیا جزای کار خوب او را بدهد اما در رسیدگی به اعمال او در آخرت تأثیری ندارد.عکس این مطلب نیز  ممکن است وجود داشته باشد؛یعنی کسی که ایمان دارد  اما هیچ کار خوبی انجام نمی دهد_البته شاید اصلاً فرض این که کسی  ایمان داشته باشد  و هیچ عمل صالحی انجام ندهد ،درست نباشد_در هر حال،ایمان به تنهایی  می تواند منشأ سعادت  باشد  به شرط آن که فرض صحیحی  داشته باشد. ادعای کسانی که می گویند  ایمان داریم اما در تمام عمرشان  نه تنها یک کار خیر انجام نمی دهند  بلکه مرتکب جنایات فراوانی  نیز می شوند ،منطبق با واقعیت نیست و دروغ می گویند. ایمان واقعی با ترک همه اعمال صالح امکان ندارد.؛البته هر ایمانی هم موجب سعادت ابدی نمی شود.اگر انسانی تا روز آخر عمر با ایمان باشد ،اما در لحظه مرگ  فاقد ایمان شود ،مثل این است که از اول کافر بوده است.اگر فرد معتقدات  و لوازم ایمان را فراموش کند  و هر روز بر گناهش _آن هم گناهان کبیره_افزوده شود  چنین فردی در معرض کفر قرار دارد.قرآن مجید در این باره می فرماید:«سرانجام کار آنان که به آن اعمال زشت و کردار بد پرداختند این شد که کافر شده و آیات خدا را  تکذیب و تمسخر کردند.(سوره روم ،آیه 10)طبیعی است دلی که این قدر به گناه آلوده شده است  دیگر لیاقت ایمان ندارد.انسان اگر قبل از مرگ موفق به توبه _آن هم توبه نصوح و واقعی_شود همه گناهانش آمرزیده می شود(چه کسی می تواند مطمئن باشد که موفق به توبه نصوح  می شود؟)اما فردی که قبل از مرگ موفق نشده از گناه کبیره اش توبه کند چطور؟بر اساس روایاتی که در این زمینه داریم،ملک الموت  جان اینگونه افراد را سخت می گیرد.اگر با همان سخت گرفتن جانشان،حسابشان پاک شد،به بهشت می روند وگرنه ممکن است مدتی در عالم برزخ معذّب بوده و فی الجمله عقاب هایی داشته باشند.این که در شب اول قبر و در عالم برزخ چه معامله ای با آنها می کنند خدا می داند .ممکن است حتی در محشر ،ناراحتی ها،گرفتاری ها،گرسنگی ها و تشنگی هایی داشته باشند.اگر با این عقابها حسابشان پاک شد مشمول آمرزش می شوند و به شفاعت پیغمبر(ص) و ائمه معصومین(ع)به بهشت می روند.البته شرط رفتن به بهشت ،این است که اصل ایمانشان  لطمه نخورده باشد و تا لحظه  مرگ آن را حفظ کرده باشند.در روایتی آمده گه  ائمه اطهار(س) به شیعیانشان می فرمودند:«آنچه را ما برای شما ضمانت می کنیم شفاعت قیامت است ؛برای عالم برزخ خود فکری بکنید.»ممکن است مومن، در عالم برزخ سالها عذاب بکشد .چند سال ،خدا می داند!شاید هزاران سال،شاید هم میلیون ها سال.به خدا پناه می بریم!به هر حال ؛شفاعت بی حساب نیست.وقتی می گویند فلان افراد  مشمول شفاعت واقع می شوند ،این طور نیست که از همان اول  که از دنیا می روند  مورد شفاعت قرار گیرند .شفاعت ،مراحلی دارد و افراد  ممکن است در جاهای گوناگونی مشمول شفاعت واقع شوند.اما آن شفاعت کارساز ،مخصوص روز قیامت است ؛وقتی که حسابها به کلی تسویه می شود .اگر کسی در انجا حسابش پاک نشد  تا ابد در جهنم خواهد سوخت.
پندهای امام صادق (ع) به ره جویان صادق ، آیت الله مصباح یزدی